Morality and Truth

The difficulty we as conservatives face in trying to get a hearing for our ideas in the mainstream media and also in private conversations is that it does not really matter how right we are. We can go to great lengths to research political topics and to hone our arguments, but the more we do so, the more we prove to liberals just how “obsessed” we are. A cogent argument is a “rant”. The debate has moved way beyond facts and logical argumentation. Our conviction that the truth will win out is encapsulated in the saying that “a racist is someone who is winning an argument with a liberal”. Presumably, the liberal is expected to privately realize he has lost the argument, and perhaps be more amenable to reason next time. I am afraid that is not how it works.
Continue reading

Maitiú 14

CAIBIDIOL 14.

Eóin baiste d’á chur chun báis ag Héród. Bia d’á thabhairt ag Críost do chúig mhíle duine sa bhfásach. É ag siubhal ar an bhfaraige, agus an uile shaghas lucht galair d’á leigheas aige, gan ach iad do bhaint le n-a chuid éadaigh.

Sa n-am san do chualaidh Héród, an tetrarc, cáil Íosa. Agus dubhairt sé le n-a mhuintir thighe: Sidé Eóin Baiste; d’eirigh sé órna mairbh, agus is uime sin atáid na mírbhuiltí d’á ndéanamh tríd.
Óir bhí Héród tar éis Eóin do ghabháil agus do cheangal agus do chur i mbraighdineas mar gheall ar Héródias, bean a dhrithár. Mar dubhairt Eóin leis: Ní dleaghthach duit í sin a bheith agat. Agus ba mhian leis é chur chun báis, ach bhí eagla na ndaoine air, óir do thuigeadar gur bh’fháidh Eóin Baiste. Ach lá beirthe Héróid dhein inghean Héródias rinnce ’n-a láthair, rinnce a thaithn le Héród. Mar gheall air sin do dhearbhuigh sé go dtabharfadh sé dhi pé rud d’iarrfadh sí air. Dubhairt sise, óir do chuir a máthair suas chuige í: Tabhair dhom ar mhéis ceann Eóin Baiste. Tháinig buairt ar an rí; ach mar gheall ar an ndearbhú, agus mar gheall ar an gcuideachtain a bhí láithreach, d’órduigh sé é thabhairt di. Agus chuir sé daoine uaidh agus bhain sé an ceann d’Eóin sa phríosún. Agus do tugadh a cheann i láthair, ar mhéis; agus do tugadh do’n cailín é, agus do rug sise ag triall ar a máthair é. Agus tháinig a dheisgiobuil agus do rugadar leó a chorp, agus d’adhlacadar é; agus thánadar agus d’innseadar é d’Íosa.
Agus nuair airigh Íosa é, d’imthigh sé ó’n áit sin, i luing bhig, isteach i bhfásach uaigneach; agus nuair a dh’airigh na daoine san, do leanadar é ’n-a gcuis as na catharachaibh.
Agus tháinig sé amach agus chonaic sé an tsluagh mhór, agus tháinig truagh aige dhóibh, agus do leighis sé na daoine gan sláinte a bhí ortha. Agus nuair a tháinig an tráthnóna tháinig a dheisgiobuil chuige, agus dubhradar: Fásach iseadh an áit seo, agus tá an aimsir imthighthe. Leig uait na daoine, go dtéighid siad isteach ins na sráidibh agus go gceannaighid siad bia dhóibh féin. Agus dubhairt Íosa leó: Ní gádh dhóibh imtheacht; Tugaidh-se rud le n-ithe dhóibh. Agus d’fhreagradar é: Ní’l anso againn ach chúig bhulóga agus dhá iasg. Agus dubhairt sé: Tugaidh chúgham anso iad san. Agus dubhairt sé leis na daoine suidhe ar an bhféar; agus thóg sé na chúig bhulóga agus an dá iasg, agus d’fhéach sé suas chun neimhe agus bheannuigh sé iad, agus bhris sé iad, agus thug sé dos na deisgiobuil iad, agus thugadar-san dos na sluaightibh iad; Agus d’itheadar go léir, agus bhí a ndóithin acu. Agus do tógadh an fuighleach, dhá chiseán déag lán d’arán bhriste. Agus isé méid daoine a dh’ith bia ann, chúig mhíle fear, gan bac do mhnáibh agus do mhion-daoine.
Agus láithreach ’n-a dhiaidh san do chuir Íosa dh’fhiachaibh ar a dheisgiobulaibh dul ar bórd na luinge bige agus dul roimis féin go dtí an taobh thall de’n uisge, chun go gcuirfeadh sé na daoine chun siúbhail. Agus chuir sé uaidh na daoine, agus d’imthigh sé an cnoc suas i n-a aonar chun úrnuighthe dhéanamh. Agus tháinig an tráthnóna, agus bhí sé ann i n-a aonar. Ach bhí an long bheag i lár na faraige d’á cáible ag na tonnaibh, mar bhí an ghaoth ’n-a coinnibh. Agus sa cheathramhadh faire de’n oidhche tháinig sé g triall ortha agus é ag siúbhal ar an bhfaraige. Agus nuair a chonacadar é ag siúbhal ar an bhfaraige, tháinig sgannra ortha. Samhail iseadh é, ar siad; agus bhíodar ag sgreadaigh le sgannra. Agus do labhair Íosa leó láithreach: Glacaidh misneach, ar seisean: Is mise atá ann. Ná bíodh eagla oraibh. Agus d’fhreagair Peadar: A Thighearna, ar seisean: má’s tusa atá ann, órduigh dómh-sa teacht ag triall ort ar bhárr an uisge. Agus dubhairt seisean: Tar chúgham. Agus tháinig Peadar anuas as an luing, agus bhí sé ag siúbhal ar bárr uisge, ag teacht chun Íosa. Ach chonaic sé an ghaoth láidir agus tháinig eagal air; agus nuair a thusnuigh sé ar dhul fé uisge do liúigh sé: A Thíghearna, ar seisean: saor mé. Agus do shín Íosa a lámh, agus do rug sé láithreach air, agus dubhairt sé: Ó a fhir gan puínn creidimh, cad chuige dhuit mearbhall a theacht ort? Agus nuair a thánadar ar an luing do stad an ghaoth. Agus tháinig na daoine a bhí ar an luing agus d’adhradar é, agus dubhradar, Is tu Mac Dé go fíor.
Agus chuadar treasna na faraige, agus thánadar isteach i dtír Genésaret. Agus nuair a dh’aithin muintir na h-áite sin é, chuireadar teachtairí tríd an ndúthaigh, agus thugadar ag triall air na daoine go léir a bhí as a sláinte; Agus d’iarradar air leigint dóibh baint amháin le fabhra a bhrait; agus an méid a bhain, do slánuigheadh iad.

Maitiú 13

CAIBIDIOL 13.

Parabal churadóra an chogail, agus parabal an tsílmhustáird, 7rl.

Sa lá san chuaidh Íosa amach as an dtigh, agus bhí sé n-a shuidhe ar bruach na faraige. Agus do chruinnigh sluaighte móra, i dtreó go ndeaghaidh sé ar bórd na luinge bige agus gur shuidh sé inti, agus gur sheasaimh an tsluagh go léir ar an dtráigh. Agus do dhein sé a lán cainte leó i bhfuirm soluídí, agus dubhairt sé: Féach, do chuaidh síoladóir amach ag cur síl. Agus nuair a bhí sé ag cur an tsíl do thuit cuid acu i n-aice an bhóthair; agus tháinig éanlaithe an aeir agus d’itheadar iad. Agus do thuit cuid eile acu i n-áit i n-a raibh clocha agus ithir shuarach; agus d’fhásadar go luath, toisg gan doimhneas ithreach a bheith acu. Agus d’eirigh an ghrian agus do ghoill an teas ortha; agus toisg gan an phréamh a bheith acu d’fheóchadar. Agus do thuit cuid eile acu ameasg na sgeach; agus d’fhás na sgeacha agus mhúchadar iad. Thuit cuid eile acu, ámhthach, ar thalamh fhóghanta; agus thugadar toradh, cuid acu fó chéad, cuid acu fó thrí fichid, cuid acu fó thríochad. An t-é go bhfuil cluasa air chun éisteachta, éisteadh sé.
Agus tháinig na deisgiobuil chuige agus dubhradar: Cad fá gur i soluídíbh a labhrann tú leó? Agus d’fhreagair sé agus dubhairt: Mar do tugadh daoibh-se eólus do chur ar rú ndiamhraibh rígheachta na bhflathas; do’n chuid eile, ámhthach, níor tugadh san. Óir an t-é go bhfuil aige tabharfar dó, agus beidh flúirse aige; agus an t-é ná fuil aige tógfar uaidh a bhfuil aige. Labhraim leó i soluídíbh mar tá radharc acu agus ní fheicid siad, agus tá éisteacht acu agus ní chloisid siad, ná ní thuigid siad. Agus cómhlíontar ionta targaireacht Isáiais, mar a ndeir sé: Le cloisint cloisfidh sibh agus ní thuigfidh sibh, agus ag féachaint chífidh sibh agus ní fheicfidh sibh. Óir tá croidhe an phobuil seo tromaídhe, agus le n-a gcluasaibh cloisid siad go bodhar, agus tá a súile dúnta acu; le h-eagla, luath ná mall, go bhfeicfidís le n-a súilibh, agus go gcloisfidís le n-a gcluasaibh, agus go dtuigfidís i n-a gcroidhe, agus go n-iompóchaidís agus go slánóchainn iad. Ach is aoibhinn d’bhúr shúilibh-se, óir chíd; agus d’bhúr gcluasaibh, óir cloisid. Óir go deimhin adeirim libh gur ’mó fáidh agus fíoraon gur mhian leó na neithe a dh’fheisgint a chíonn sibh-se, agus ní fheacadar iad; agus na neithe do chlos a chloiseann sibh-se agus níor chloiseadar iad. Éistidh-se anois le soluíd an tsíoladóra.
Gach duine a chloiseann briathar na rígheachta agus ná tuigeann é, tagann an droch-spioraid agus tógann sé an síol a cuireadh ’n-a chroidhe sin. Siné an síol a cuireadh i n-aice an bhóthair. An t-é a ghlac an síol mar a raibh na clocha, siné an t-é a chloiseann an briathar agus do ghlacann láithreach é le h-áthas; Ach ní’l an phréamh aige; ní leanann sé ach tamall; agus nuair a thagann an trioblóid agus an ghéarleanmhaint mar gheall ar an mbriathar, glacann sé sgannal. Agus an t-é a ghlac an síol ins na sgeachaibh, siné an t-é a chloiseann an briathar, agus go ndeineann cúram an tsaoghail seo agus mealladh saidhbhris an briathar do mhúchadh, agus bíonn sé gan toradh. Ach an t-é a ghlac an síol isteach sa talamh fóghanta, siné an t-é a chloiseann an briathar agus do thuigeann é, agus a thugann toradh uaidh, agus tugann sé cuid de’n toradh fó chéad, agus cuid eile dhe fó thrí fichid, agus cuid eile dhe fó thríochad.
Thug sé soluíd eile dhóibh, agus dubhairt sé: Is cosmhail rígheacht na bhflathas le duine a chuir síol fóghanta ’n-a chuid tailimh; Ach nuair a bhí na daoine ’n-a gcodladh tháinig an namhaid agus do chuir sé cogal i lár na cruithneachtan, agus d’imthigh sé. Agus nuair a bhí an geamhar ag fás, agus an toradh ag teacht, do chonacthas an cogal leis. Ansan tháinig na seirbhísigh chun fir na tighe, agus dubhradar leis: A Thighearna, nách síol fóghanta a chuiris ad’ chuid tailimh? Cá bhfuair sé an cogal mar sin? Agus dubhairt sé leó: Namhaid a dhein an nídh sin. Agus dubhairt na seirbhísigh leis: An toil leat sinn do dhul agus an cogal a bhaint? Agus dubhairt sé: Ní toil; le h-eagla, ag stathadh an chogail daoibh, go stathfadh sibh an chruithneacht leis. Leigtear dóibh araon fás go dtagaidh an fóghmhar, agus nuair a thiocfaidh an fóghmhar déarfad leis na buanaidhthibh: Bailighidh an cogal ar dtúis, agus ceangalaidh é ’n-a phunanaibh le dóghadh, ach deinidh an cruithneacht do bhailiú isteach am’ sgioból.
Agus chuir sé soluíd eile os a gcómhair, agus dubhairt sé: Is cosmhail rígheacht na bhflathas le gráinne de shíol mustáird a thóg duin le cur ’na gharaidhe. Ní’l síol ar bith is lúgha ’ná é; ach nuair fhásann sé ní’l glasra ar bith is mó ’ná é, agus deineann crann de, i dtreó go dtagaid éanlaithe an aéir agus go neaduighid siad ’n-a ghéagaibh.
Do labhair sé soluíd eile leó: Is cosmhail rígheacht na bhflathas leis an ngiost a ghlac an bhean agus a chuir sí i bhflolach i dtrí tómhasaibh plúir, go dtí gur ghlac an plúr go léir an giost.
Do labhair Íosa na neithe seo go léir leis na daoine i bhfuirm soluídí; agus níor labhair sé leó ach i soluídíbh; Ionus go gcómhlíonfaí an focal a labhair an fáidh nuair adubhairt sé: Osgalóchad mo bhéal i soluídíbh; nochtfad neithe atá foluighthe ó chruithniú an domhain.
Ansan do chuir sé chun siubhail an pobul, agus tháinig sé isteach sa tigh, agus tháinig a dheisgiobuil chuige agus dubhradar: Mínigh dúinn soluíd an chogail sa ghort. Agus d’fhreagair sé agus dubhairt: Isé Mac an Duine a chuireann an síol fóghanta. Agus isé an domhan an gort. Agus clann na rígheachta, siniad an síol fóghanta. Agus clann an uilc, siniad an cogal. Agus an namhaid a chuir an cogal, siné an diabhal. Agus isé deire an tsaoghail an fóghmhar; agus isiad na h-aingil na buanaidhthe. D’á bhrígh sin, mar a bailightear an cogal agus a dóightear é sa teine, sin mar a bheidh i ndeire an tsaoghail. Chuirfidh Mac an Duine a aingil amach agus baileóchaid siad as a rígheacht gach sgannal agus lucht déanta an uilc. Agus cuirfid siad sa lasair theine iad. Beidh sa n-áit sin gol agus díosgán fiacal. Ansan beid na fíoraoin ag taithneamh ar nós na gréine i rígheacht a n-Athar. An t-é go bhfuil cluasa air chun éisteachta, éisteadh sé.
Is cosmhail rígheacht na bhflathas le stór a bheadh i bhfolach i bpáirc; agus an t-é a gheibheann sé coimeádann sé rún air, agus tré mhéid a áthais imthigheann sé agus díolann sé amach a chuid go léir, agus ceannuigheann sé an pháirc sin.
Agus airís, is cosmhail rígheacht na bhflathas le ceannaidhe a bheadh ag lorg péarlaí fóghanta. Agus nuair a fuair sé aon phéarla amháin ana-luachmhar, do dhíol sé a raibh aige, agus do cheannaigh sé an péarla san. Airís, is cosmhail rígheacht na bhflathas le líon a curfaí amach sa bhfaraige, agus do bhaileóch’ an uile shaghas éisg; Agus nuair a bhí sé lán, gur taraingeadh amach é, agus gur shuidh na daoine ar an dtráigh, agus gur thógadar na h-iasga maithe i n-árthaíbh agus gur chaitheadar amach na droch-iasga. Sin mar a bheidh i ndeire an tsaoghail. Imtheóchaid na h-aingil amach, agus deighilfid siad na droch-dhaoine a’ lár na bhfíoraon. Agus cuirfid siad sa lasair theine iad. Beidh gol agus díosgán fiacal sa n-áit sin.
Ar thuigeabhair na neithe sin go léir? Do thuigeamair, ar siad. Dubhairt sé leó: D’á bhrígh sin, gach sgríbhneóir atá muínte i dtaobh rígheachta na bhflathas, is cosmhail é le fear tighe a thugann amach as a stór neithe nua agus sean-neithe.
Agus do thárla, nuair a bhí na solíúidí sin críochnuighthe ag Íosa, gur fhág sé an áit sin. Agus tháinig sé isteach ’n-a dhúthaigh féin, agus bhí sé ag múineadh na ndaoine ins na sinagógaibh, i dtreó go mbíodh iongnadh ortha, gaus go ndeiridís: Cá bhfuair sé seo an eagna so, agus na cómhachta? Nách é seo mac an cheardaidhe? Nách ar a mháthair a tugtar Muire, agus ar a bhráithribh Séamus agus Ióseph agus Símón agus Iúdás? Agus ná fuil a shiúracha go léir i n-ár measg? Agus cá bhuair sé sin na neithe seo go léir? Agus do ghlacadar sgannal d’á dhruim. Dubhairt Íosa leó, ámhthach: Ní’l fáidh gan onóir ach ’n-a dhúthaigh féin agus ’n-a theaghlach féin. Agus níor dhein sé puínn mírbhuiltí sa n-áit sin, mar gheall ar dhíthchreideamh na ndaoine sin.

Maitiú 12

CAIBIDIOL 12.

Daille na bhFairisíneach dá cáineadh ag Críost, 7 iad á mbréagnú aige nuair a deirid siad gur le cómhacht Shátain a dheineann sé na mírbhuiltí.

Sa n-am san do ghluais Íosa tré ghortaibh arbhair, lá na sabbóide; agus bhí ocras ar a dheisgiobuil, agus chromadar ar na diasaibh do stathadh agus d’ithe. Agus chonaic na Fairisínigh iad, agus dubhradar: Féach, táid do dheisgiobuil ag déanamh ruda nach dleaghthach a dhéanamh lá na sabbóide. Ach dubhairt seisean leó: An amhlaidh nár léigheabhair cad a dhein Dáibhid nuair a bhí ocras air féin agus ar an muintir a bhí i n-aonfheacht leis? Conus mar a chuaidh sé isteach i dtigh Dé agus d’ith sé na bulóga a bhí curtha i láthair Dé, nídh nár cheaduighthe dhó a dh’ithe, ná do’n mhuintir a bhí le n-a chois, ná d’aoinne ach dos na sagairt amháin? Nó an amhlaidh nár léigheabhair sa dlígh conus mar a dheinid na sagairt sa teampall an tsabbóid do bhriseadh agus ná deinid siad peacadh? Ach deirim-se libh go bhfuil anso aon is mó ’ná an teampall. Ach dá dtuigeadh sibh cad é an nídh, Trócaire is áil liom, agus ní h-ídhbirt, ní dhaorfadh sibh choídhche na neamhchiontacha. Óir isé Tíghearna na sabbóide féin Mac an Duine.
Ansan d’fhág sé an áit sin, agus tháinig sé isteach i n-a sinagóig chúcha. Agus féach, bhí duine ann agus a lámh gan tapadh. Agus d’fhiafraigheadar de, An dleaghthach leigheas a dhéanamh sa tsabbóid? ionus go bhféadfaidís rud a chur ’n-a leith. Agus dubhairt seisean leo: Cé h-é an duine agaibh-se, dá mbeadh aon chaora amháin aige, agus go dtuitfeadh sí i bpoll lá sabbóide, ná béarfadh uirthi agus í tharang amach? Nách mó le rádh go mór duine ’ná caora? D’á bhrígh sin is dleaghthach tairbhe dhéanamh sa tsabbóid. Ansan dubhairt sé leis an nduine: Sín amach do lámh. Agus do shín; agus bhí sí chómh slán leis an láimh eile.
D’imthigh na Fairisínigh amach, ámhthach, agus chuadar i gcómhairle ’n-a choinnibh chun a mhairbhthe. Ach bhí a fhios san ag Íosa, agus d’imthigh sé ar an áit sin; agus do lean mórán daoine é, agus do leighis sé iad go léir. Agus d’órduigh sé dhóibh gan é chur i n-iúil. Ionus go gcómhlíonfaí an nídh adubhradh tré Isáias fáidh mar a ndeir sé: Féach, mo sheirbhíseach, an t-é a thoghas, an t-é is ionmhuin liom, an t-é ar a bhfuil greann ó m’anam. Cuirfead mo spioraid air, agus fógróchaidh sé breitheamhantas dos na geintibh. Ní dhéanfaidh sé aighneas, agus ní dhéanfaidh sé collóid; agus ní cloisfar a ghuth ins na sráidibh. Ní bhrisfidh sé an cuaile leóinte, agus ní mhúchfaidh sé an líon go bhfuil an deatach as, go dtí go gcuirfidh sé amach breitheamhanas chun buaidhte. Agus is as a ainim a bheidh a mainighin ag na geintibh.
Ansan do tugadh chuige duine go raibh deamhan ann, agus bhí sé dall agus balbh; agus do leighis sé é, i dtreó go raibh radharc agus urlabhra aige. Agus tháinig uathbhás ar na sluaightibh go léir, agus deiridís: An féidir gur b’é seo mac Dáibhid? D’airigh na Fairisínigh an caint sin, agus dubhradar: Ní chuireann sé seo na deamhain amach ach le cómhacht Bheelsebub, rí na ndeamhan. Ach do chonaic Íosa a smuínte, agus dubhairt sé leó: Gach rígheacht a bheidh deighilte ’n-a choinnibh féin déanfaidh fásach de; agus gach cathair, nó gach teighleach, a bheidh deighilte i gcoinnibh a chéile, ní sheasóchaidh sé; Agus má ’sé Sátan a chuireann amach Sátan, siné deighilte ’n-a choinnibh féin é; agus d’á bhrígh sin conus a sheasóchaidh a rígheacht? Agus má’s le cómhacht Bheelsebub a chuirim-se amach na deamhain, cad leis go gcuirid bhúr gclann féin amach iad? Fágaim, d’á bhrígh sin, fé bhreith bhur gclainne féin sibh. Ach má’s le Spioraid Dé a chuirim-se na deamhain amach, siné rígheacht Dé tagaithe i nbhúr measg. Nó conus is féidir do dhuine dul isteach i dtigh an fhir láidir agus a sheóide dh’fhuadach, mura ndeinidh sé an fear láidir do cheangal ar dtúis? Ansan sgartálfaidh sé a thigh. An t-é ná fuil liom, tá sé am’ aghaidh; agus an t-é ná cnuasaigheann am’ theannta, sgaipeann sé.
Deirim libh, d’á bhrígh sin: Maithfar do dhaoine gach peacadh agus gach diamhasla, ach diamhasla i n-aghaidh an Spioraid ní maithfar do dhaoine é. Agus an t-é a déarfaidh focal i n-aghaidh Mhic an Duine, maithfar dó é; ach an t-é a déarfaidh i n-aghaidh an Spioraid Naoimh é, ní maithfar dó é, ar an saoghal so ná ar an saoghal atá le teacht.
Deinidh an crann a bheith go maith agus a thoradh fóghanta air; nó deinidh an crann go h-olc agus an toradh go h-olc air; óir is as a thoradh do h-aithnightear an crann. A shliocht na naithreach nimhe, conus is féidir daoíbh-se neithe fóghanta do labhairt agus sibh go h-olc? óir is a’ líonmhaireacht an chroidhe do labhrann an béal. Tugann an fear fóghanta neithe fóghanta uaidh, amach a’ stór fóghanta; agus tugann an droch-dhuine droch-neithe uaidh amach a’ droch-stór. Agus deirim libh, an uile fhocal díomhaoin d’á labhraid daoine, do dtabharfaid siad cúntas ann lá an breitheamhantais. Óir is de bhárr do bhréithre féin a saorfar thu, agus is de bhárr do bhreithre féin a daorfar thu.
Ansan d’fhreagair cuid des na Sgríbhneóiríbh agus des na Fairisínigh agus dubhradar: A Mháighistir, is mian linn cómhartha dh’fheisgint uait. Agus d’fhreagair sé iad: Tá droch-shliocht adhaltranach ag lorg cómhartha; agus ní tabharfar de chómhartha dhóibh ach cómhartha Iónais an fáidh. Óir, fé mar a bhí Iónas trí lá agus trí oidhche i mbolg an mhíolmhóir, beidh Mac an Duine trí lá agus trí oidhche i gcroidhe na talmhan. Eireóchaid muintir Ninebhe i mbreitheamhantas i n-aghaidh an tsleachta so, agus daorfaid said iad; óir do dheineadar-san aithrighe nuair a theagaisg Iónas iad. Agus féach duine is mó ’ná Iónas anso. Eireóchaidh banríghin na tíre theas i mbreitheamhantas i n-aghaidh an tsleachta so, agus daorfaidh sí iad; óir do tháinig sí ó imeall an tsaoghail chun éisteacht le h-eagna Shalomóin. Agus féach duine is mó ’na Salomón anso.
Agus nuair a théigheann an spioraid neamhghlan amach as an nduine, siúbhlann sé tré áiteana feóchta ag lorg suaimhnis, agus ní fhaghann sé é. Agus deir sé, Raghad tar n-ais chun mo thighe féin as a dtánag amach. Agus tagann sé agus gheibheann sé an tigh folamh agus é sguabtha, glan, órnáideach. Ansan imthigheann sé, agus tugann sé leis seacht spioraidí eile is measa ’ná é féin, agus téighid siad isteach, agus cómhnuighid siad sa tigh sin. Agus is measa an cor atá ar an nduine sin sa deire ’ná mar a bhí ar dtúis air. Sin mar a bheidh an sgéal ag an sliocht so atá chómh fíor-olc.
An fhaid a bhí sé ag caint leis an bpobul, tháinig a mháthair agus a bhráithre amuigh agus iad a d’iarraidh labhairt leis. Agus dubhairt duine leis, Féach, tá do mháthair agus do bhráithre amuigh, agus iad a d’iarraidh labhartha leat. Ach d’fhreagair seisean agus dubhairt: Cia h-í mo mháthair, agus cé h-iad mo bhráithre? Agus do shín sé a lámh chun a dheisgiobul agus dubhairt sé: Féach, siniad mo mháthair-se agus mo bhráithre. Óir pé duine a dhéanfaidh toil m’Athar-sa ins na flathais, siné is bráthair agus siúr agus máthair agam-sa.

Maitiú 11

CAIBIDIOL 11.

A dheisgiobuil ag Eóin dhá gcur ag triall ar Chríost. Na Iúdaigh dh’á gcáineadh ag Críost mar gheall ar ná creidfidís, agus na daoine d’á nglaodhach chuige a mhothuighid ualaí troma bheith ortha.

Agus do thárla, nuair a bhí na h-órduighthe tabhartha ag Íosa d’á dháréag deisgiobul, gur imthigh sé as an áit sin chun teagasg agus craobhsgaoileadh dhéanamh i n-a mbailtibh-sin.
Agus nuair a dh’airigh Eóin, agus é gabhtha, oibreacha Chríost, chuir sé beirt d’á dheisgiobulaibh féin ag triall air, agus dubhairt sé leis: An tusa an t-é atá le teacht, nó an bhfuil orainn feitheamh le duine eile? Agus dubhairt Íosa leó ’ghá bhfreagradh: Imthíghidh agus ínnsidh d’Eóin na neithe d’aireabhair agus do chonacabhair; Tá radharc ag daill; tá siúbhal ag bacaigh; glantar na lobhair; tá éisteacht ag daoine a bhí bodhar; Eirighid na mairbh; Tá an Soisgéal d’á theagasg dos na bochtaibh. Agus is aoibhinn do’n t-é ná glacfaidh sganall umam-sa.
Agus nuair a bhí an bheirt imthighthe do chrom Íosa ar labhairt leis na daoine i dtaobh Eóin: Cad a bhí uaibh le feisgint nuair a thánabhair amach sa bhfásach? Slat d’á suathadh le gaoith? Ach cad a bhí uaibh le feisgint nuair a thánabhair amach? Fear i n-éadaighibh míne? Féach, i dtighthibh na rí atá lucht an éadaigh mhín. Ach cad a bhí uaibh le feisgint nuair a thánabhair amach? Fáidh, an eadh? Ach deirim-sé libh gur duine é is mó ’ná fáidh. Óir is air seo atá sgríobhtha: Féach, táim-se ag cur m’aingil rómhat amach cun na slíghe d’ollamhú rómhat. Go deimhin adeirim libh, níor eirigh, ar ar rugadh ó mhnáibh, duine ba mhó ’ná Eóin Baiste; ach an t-é is lúgha i rígheacht na bhflathas is mó é ’ná eisean. Ach ó aimsir Eóin Baiste go dtí anois tá éigean ’á dhéanamh ar rígheacht na bhflathas, agus isiad lucht an éigin a bheireann leó é. Óir targaireacht iseadh dhein na fáidhe go léir agus an dlígh, go dtí Eóin. Agus má’s áil libh a ghlacadh, isé Elias é atá le teacht. An t-é ar a bhfuil cluasa chun éisteachta, éisteadh sé.
Ach cé leis go samhlóchad an tsliocht so? Is cosmhail iad le h-aos óg ’n-a suidhe ar an macha ag glaodhach ar a gcomrádaithibh: Agus ’ghá rádh: Dheineamair ceól daoibh ar phíbibh, agus níor dheineabhair rinnce; do chaoineamair, agus níor dheineabhair gol. Óir do tháinig Eóin gan ithe gan ól, agus deirid siad: Tá deamhan ann. Tháinig Mac an Duine ag ithe agus ag ól, agus deirid siad: Féach, an duine craosach agus an fear fíona dh’ól, cara na bpuibliocánach agus na bpeacach. Agus gheibheann an eagna a ceart ó n-a clainn féin.
Ansan do chrom sé ar mhilleán do chur ar na cathrachaibh ionar h-oibrígheadh an chuid ba mhó d’á chómhachtaibh, toisg nár dheineadar aithrighe: Mairg duit, a Chorosain! Mairg duit, a Bhetsáida! óir dá ndeintí i dTuíre agus i Sídón na fearta atá déanta ionaibh-se, is fadó a dhéanfaidís aithrighe fé éadach gharbh agus fé luaithrigh. Ach deirim libh, ámhthach, Beidh an sgéal níós saoire lá an bhreitheamhantais ag Tuíre agus ag Sídón ’ná agaibh-se. Agus tusa, a Chapharnaum, an suas go flathas Dé a tógfar thú? Síos go h-ifreann iseadh a churfar thú; óir dá mba i Sodomaibh a déanfaí na fearta a deineadh ionat-sa, b’fhéidir go mbeadh an chathair sin ann go dtí an lá so. Ach deirim libh, ámhthach, go mbeidh an sgéal níor saoire lá an bhreitheamhantais ag muintir Shodom ’ná agat-sa. Sa n-am san d’fhreagair Íosa agus dubhairt: Admhuighim ad’ láthair-se, a Athair, a Thighearna neimhe agus talmhan, mar gur cheilis na neithe seo ar lucht eagna agus tuisgiona, agus gur nochtais iad do naoidheanaibh. Iseadh, a Athair; óir sin mar a bhí taithneamhach ad’ láthair-se. Tá gach uile nídh tabhartha dhómh-sa ag m’Athair. Agus ní’l aithne ag aoinne ar an Mac ach ag an Athair; ná ar an Athair ach ag an Mac, agus ag an t-é gur toil leis an Mac a dh’foillsiú dhó. Tagaidh go léir ag triall orm-sa, gach duine go bhfuil cruadhtan agus tromualach air, agus tabharfad-sa faoiseamh oraibh. Tógaidh mo chuing-se oraibh, agus foghlumaidh uaim, óir táim ceannsa agus úmhal ó chroidhe; agus gheóbhaidh sibh suaimhneas d’bhúr gcroidhthibh. Óir is suairc mo chuing-se agus is éadtrom m’ualach.

The works of Pádraig Ua Duinnín

I aim to publish transcriptions of some of the works of Pádraig Ua Duinnín. I am starting today with chapter one of his Saoghal i nÉirinn, his refutation of the notion that life was better outside Ireland. It is transcribed in the seana-chlódh, and formatted as an embedded PDF (Shockwave plug-in required). Click on the appropriate category in the bar on the right-hand side of the screen to see all.

Mo Sgéal Féin: the autobiography of Peadar Ua Laoghaire

I have now fully transcribed the original text of Mo Sgéal Féin, the autobiography of Peadar Ua Laoghaire, who is attributed with the leading role in the Gaelic Revival of the early 20th century. He lived through the Irish Famine and witnessed the decline of Irish. He was a native speaker of and authority on Cork Irish, which he recommended as a standard language for the Irish nation as a whole.