Eisirt, caib. 5

Caibideal a V.

An tAbhac in’ Fhathach.

Bhí Eisirt agus Aodh ag cur na slí dhíobh. Thugadh Aodh fé ndeara conas mar a bhíodh Eisirt ag sodar, a d’iarraidh cimeád suas sa tsiúl. Tháinig ana-mhóráil ar Aodh mar gheall air sin. B’in rud nár thit amach riamh roimis sin dò, duine ’ bheith ag siúl lena chois agus go gcaitheadh sé bheith ag sodar a d’iarraidh cimeád suas leis. D’árdaigh sé a cheann agus shiúlaigh sé go hana-rábach, i dtreó gur dhó’ le duine gurbh fhathach é in inead é ’ bheith ’na ruathaire bheag abhaic. Do shuaitheadh sé a dhá chuislinn agus dhíríodh sé a dhrom agus do shíneadh sé a chosa, i dtreó gur dhó’ le duine air go raibh se buailte isteach in’ aigne go raibh sé chómh mór, chómh hárd, chómh calma le Feargus mac Léide féin.

Uair dá raibh Eisirt tamall maith siar uaidh d’fhéach sé thar a ghualainn siar air agus bhain sé crothadh as a cheann le mímheas.

“Ach!” ar seisean, “a rí ollamh, ní maith an cuisí thu!”

Do rith Eisirt go dtí go dtáinig sé suas leis agus go raibh sé an fhaid chéanna roimis amach.

“Eatarthu san atá an chóir, a rí ollamh”, arsa Aodh.

“Is fíor”, arsa Eisirt, “agus sin ar airíos-sa den chóir uaibhse ó thánag go Cúig’ Uladh. Dar mo bhriathar ach gur dó’ liom nár airíos an focal ‘cóir’ amach a’ béal éinne i gCúig’ Uladh gur airíos as do bhéalsa anois é. B’é úr leas aithne níos feárr do chur ar an bhfocal agus ar an ní”.

Ní deirtear sa scéal gur thug Aodh aon fhreagra ar an gcainnt sin.

Chomáineadar leó go dtánadar go Tráigh na dTréanfhear i gCúig’ Uladh.

“Cad a dhéanfaimíd anois?” arsa Aodh.

“Cad a dhéanfaimís ach comáint linn ar uachtar na farraige!” arsa Eisirt.

“Ambasa, a rí ollamh”, arsa Aodh, “má thig leatsa siúl ar uachtar an uisce ní thig liomsa é ’ dhéanamh”.

“Is mór an iúnadh é sin, a rí éigeas”, arsa Eisirt, “agus gur feárr an siúl atá agatsa ná mar atá agamsa. Ba chóir go bhféadfása an fharraige ’ ghabháil san áit ’na mbáfí mise. An t-uisce ná raghadh puínn thar glúinibh ortsa do bháfadh sé mise”.

Lena línn sin chonaic Aodh rud a chuir scannradh air. Chonaic sé ainmhí éigin ag déanamh orthu isteach tríd an bhfarraige.

“Ó!” arsa Aodh, “táimíd réidh!”

“Cad ’tá ort, a rí éigeas?” arsa Eisirt.

“Ó, féach”, arsa Aodh, “an míol miongrua! Tá sé ag déanamh orainn. Táimíd réidh! Do bhárthan ort féin, a dhrochainmhí!” ar seisean leis an ainmhí.

“Éist, a rí éigeas”, arsa Eisirt. “Ní baol dúinn. Ní míol mongrua ná míol mór ná aon drochainmhí eile é sin. Sin é each Iúbhdáin atá tagaithe anso ’nár gcoinnibh chun sinn a bhreith thar farraige go crích tuatha Luchra agus Luprachán. Níl againn ach dul ar a mhuin agus béarfaidh sé slán sinn pé stoirm ná suathadh a bheidh ar an bhfarraige”.

Is amhlaidh a bhí an capall san agus dhá shúil ghríofa, ghlana, sholasmhara, ghlórmhara, ’na cheann, agus muíng bhreá, throm, álainn, chorcra air, agus cheithre cosa uaithne faoi, agus srian óir air. Chuaigh Eisirt ar a mhuin láithreach.

“Tair anso ar mo chúlaibh, a Aodh”, arsa Eisirt.

“Ach, a rí ollamh”, arsa Aodh, “níl ach slí dhuit féin air”.

“Ná bí ag cáineadh an chapaill, a rí éigeas”, arsa Eisirt, “ach tair anso ar mo chúlaibh, agus dá mhéid meáchaint atá ’na bhfuil d’eólas agus d’eagna ionatsa chífir go mbéarfaidh sé sinn araon leis”.

Ansan do chuaigh Aodh suas ar chúlaibh Eisirt, agus do ghluais an capall leó tar thonnaibh móra na farraige, agus do shroiseadar Mágh Faithlinn gan brón gan bá. Bhí Iúbhdán agus tuatha Luchra agus Luprachán go léir cruinnithe rómpu ar Mágh Faithlinn in aonach.

“Sid é Eisirt chúinn!” ar siad go léir.

Ach nuair a chonacadar an fear mór le cois Eisirt tháinig crith chos agus lámh orthu agus ní leogfadh eagla d’éinne acu teacht in aon ghaobhar do. Ní raibh ach Iúbhdán féin go raibh sé de mhisneach aige teacht ’na dtreó agus labhairt leó.

Tháinig sé agus chuir sé fáilte roimh Eisirt agus thug sé trí póga dho.

“Míle fáilte rómhat, a rí ollamh”, ar seisean. “Ach cad chuige dhuit an fomorach so do thabhairt leat chúinn, nú an amhlaidh is maith leat go maródh sé sinn go léir?”

“Ní fomorach é seo, a Árdrí”, arsa Eisirt. “Sid é rí éigeas agus fear dána Chúig’ Uladh, agus cé gur mór ’ fhéachann sé anso níl ann ach abhac ’na dhúthaigh féin. Táid fir mhóra Chúig’ Uladh chómh mór i gcúmparáid leis sin agus ’tá sé sin i gcúmparáid linne. Nuair a bhíonn sé sin sa bhaile is ar bhasaibh na bhfear mor a beirtear ó áit go háit é. Is mór acu go léir é, mar tá léann agus eólas agus eagna agus filíocht ann thar a raibh d’éigsibh riamh in Éirinn. Ní foláir cúram maith a dhéanamh de an fhaid a bheidh sé againn anso, agus cóir mhaith a chur air, i dtreó ná beidh aon locht aige le fáil orainn nuair a raghaidh sé abhaile ag triall ar Fheargus mhac Léide agus ar uaislibh Uladh”.

“Agus cad é an ainm atá ar an bhfear mór so, —nú b’fhéidir gur ceart dom a rá, ar an bhfear mbeag so?” arsa Iúbhdán.

“Aodh Éigeas is ainm do”, arsa Eisirt. “Is é abhac an rí é, agus is mór ag Feargus é”.

Bhí an chuid eile den tslua ag faire ar an dtriúr an fhaid a bhí an chainnt sin ar siúl, agus ba mhór é a meas ar chrógacht Iúbhdáin nuair a chonacadar é, gan scáth gan eagla air, ag dul chómh cóngarach don fhear mhór agus ag cur a thuairisce ar Eisirt.

Ansan do labhair Iúbhdán le hAodh féin agus chuir sé na mílte fáilte roimis agus thug sé trí póga dho, ach b’éigean d’Aodh teacht ar a ghlúinibh agus cromadh síos chun an tailimh chun na bpóg do ghlacadh ón rí, agus nuair a bhí sé ag glacadh na bpóg do chonacthas go raibh a bhéal chómh mór le haghaidh an rí ar fad.

Nuair a chonaic an tslua é ag teacht ar a ghlúinibh agus ag cromadh chun an tailimh mheasadar gur ag úmhlú don rí a bhí sé. D’imigh an scárd díobh láithreach agus chuireadar liú suas mórthímpall Máighe Faithlinn, ag fáiltiú roimis an bhfathach a thug Eisirt abhaile leis. Do líonadar chuige isteach chun go bhfaighidís radharc maith air.

“Ó”, adeiridís le hEisirt, “cá bhfuarais an fathach mór? Conas a thugais leat é? Conas ’ fhéadais bua ’ fháil air agus é ’ thabhairt leat, agus gan é gofa ná ceangailte agat?”

Bhíodar ag dridim isteach i ndiaidh ar ndiaidh agus ag dul i ndánacht ar Aodh go dtí go rabhadar tímpall ar a chosaibh ag iniúchadh agus ag méaraíocht ar na búclaí óir a bhí ’na bhrógaibh agus ag déanamh an uile shaghas magaidh futhu. Ní raibh aon mheas in aon chor acu ag an gceárdaí a ghréas na hórnáidí.

“Ó!” adeiridís, “na cosa móra! Na cosa móra! Conas ’ fhéadann an fathach bocht siúl in aon chor leó! Agus na bróga, nách tútach an lámh a bhí ag an ngréasaí a dhein iad! Ní lámha a bhí aige ach crúba! Agus dar ndó’, ní cosa atá iontu anois ach crúba”.

“Eist”, adéarfadh duine acu, “aireóidh an fathach thu!”

“Ní aireóidh”, adéarfadh an té a labhair, “tá a cheann rófhada suas sa spéir”.

D’airíodh Aodh go maith iad ach ní leogadh sé air go n-airíodh. Níor bheag leis de shult bheith ag éisteacht leó agus ag féachaint uaidh síos orthu.

Ba gheárr go dtáinig na linbh óga tímpall a chos chómh maith le cách, agus iad ag damhas agus ag gáirí agus ag cainnt, ag déanamh suilt de gach ní dá bhfeacadar. Bhí na fir agus na mná beag go leór ach ní raibh in sna linbh ach mar a bheadh luchaidh. Ansan is ea ’ bhí Aodh i dteannta. Bhíodar bailithe isteach tímpall a dhá bhróg agus ní leogfadh scannradh dho aon chos leis a bhogadh den talamh sara satlódh sé orthu agus go maródh sé leathdosaen acu b’fhéidir. Fé dheireadh ghlaeigh sé ar Eisirt.

“Ar ghrá th’oinigh, a Eisirt, a rí ollamh”, ar seisean, “abair leó so dridim amach óm brógaibh le heagla go satlóinn orthu!”

Do labhair Eisirt leó agus dhrideadar amach. Ansan is ea ’ tháinig an alltacht ar fad orthu nuair a chonacadar an fathach ag siúl.

“Aililiú!” ar siad, “conas ’ fhéadann sé na cosa móra san do thógaint chómh hárd!”

Ansan bhíodh cuid dá scoláiríbh ag teacht ’na dhiaidh ag breithniú ar rian a chos agus dhá thómhas le sraíng, agus is mó argóint léannta a bhíodh eatarthu dá bhárr, cuid acu dhá dhéanamh amach gur chosa daonna a bhí aige agus tuilleadh acu dhá dhéanamh amach nárbh ea, ach cosa draíochta.

Chuir Iúbhdán fógra amach dhá rá nárbh fholáir féasta mór a dhéanamh in onóir d’Aodh Éigeas, do rí ollamh Uladh. Gur mhaith leis féin síth agus dea-mhéinn agus caradas a cheangal idir é féin agus Feargus mac Léide, Árdrí Uladh, agus go ndéanfí an ní sin mar ba chuí agus mar ba chóir nuair a tabharfí urraim agus friothálamh ríoga don uasal Ultach so a thárla ar a measc. Do freagradh an fógra go hollamh agus go fonnmhar. Do ceapadh lá an fhéasta. Do hollmhaíodh an bia agus an deoch. Tháinig na huaisle go léir chómh luath agus ’ fuaradar cuireadh. Tháinig seacht catha féinne tuatha Luchra agus Luprachán féna ríthibh féinne agus féna dtaoiseachaibh airm, díreach mar a thánadar an chéad lá úd nuair a dhein Iúbhdán an chainnt úd a bhain an gháire
a hEisirt.

Bhí Glómar mac Glais mic Glomraide ann, tréanfhear Iúbhdáin, an fear a leagadh an feóchadán le haon bhuille ’ chlaíomh agus go raibh feidhm an dáréag ’na threascairt. Chonaic sé Aodh.

“Dar lámh m’athar”, ar seisean, “ach tá deireadh le leagadh na bhfeóchadán! Ní feicfar mise ag leagadh feóchadáin arís le haon bhuille ’ chlaíomh. Níl ionainn ach meathlóirí seochas an fear san!”

“Ach, a Ghlómair”, arsa Eisirt, “abhac is ea an fear san seochas na fir mhóra atá ’na dhiaidh sa bhaile. In uchtaibh na bhfear mór is ea ’ bhíonn sé, mar a bheadh leanbh. Bhéarfadh fear acu súd Aodh ar bhais leis díreach mar a bhéarfadh Aodh thusa ar a bhais leis”.

Níor labhair Glómar a thuilleadh.

Do cuireadh rítheach Iúbhdáin i gcóir chun an fhéasta agus do cuireadh an chuideachta ’na suí de réir a n-úird, agus do cuireadh Aodh ar dheis Iúbhdáin. Sarar chuaigh Aodh isteach sa rítheach, áfach, b’éigin doras mór d’oscailt i gceann an tí dho, mar, pé cor a thabharfadh sé dho féin ní fhéadfadh sé dul isteach doras an tí. Nuair a bhí sé istigh bhí an scéal maith go leór aige mar bhí an tigh an-árd agus d’fhéad sé seasamh díreach gan a cheann do chur amach trí bhuaic an tí. Ach conas a curfí ’na shuí é? B’in í an cheist. Cá bhfaighfí cathaoir a bheadh mór a dhóthain? Bhí gach éinne ag cuímhneamh agus gach éinne ag cuardach féachaint cá bhfaighfí an chathaoir. Fé dheireadh duairt an bhannrín, Bébó, lena seirbhíseachaibh imeacht agus córtha mór a bhí aici ’na seómra féin do thabhairt leó. Do tugadh isteach an córtha. Bhí sé mór. Bhí sé troigh ar leithead agus troigh ar faid agus naoi n-órlach ar aoirde. Do socraíodh é ar dheis an rí agus do shuigh Aodh air agus bhí sé ar a shástacht.

Foclóirín

ainmhí: “animal”, pronounced /anʹi’vʹi:/.
aonach: normally “fair”, but Foclóir d’Eisirt shows cruinnithe in aonach means “gathered to hold an assembly”.
argóint: “argument”, pronounced /ɑrə’goːntʹ/.
bárthan: “injury, accident”, or bárthainn in GCh. The form bárthan is masculine, in distinction to the GCh form, which is feminine. Do bhárthan ort féin!, “may the injury you intend to do us fall upon yourself instead!”
breithním, breithniú: “to consider, examine”, breathnaím, breathnú in GCh. Pronounced /brʹenʹ’hi:mʹ, brʹenʹ’hu:/. However, IWM has breathnaigh; both forms are likely to have co-existed in WM.
buac: “top, roof”, or buaic in GCh. This is masculine in PUL’s Irish, although buaic, feminine, was the form preferred by PSD.
búcla: “buckle” e.g., on a shoe. Possibly with an epenthetic vowel, although none is shown in the LS edition of Eisirt.
cáinim, cáineadh: “to disparage, belittle”.
caradas: “friendship”, or cairdeas in GCh.
ceann: “head”. I gceann an tí, “at the end of the house/building”.
ceárdaí: “craftsman”.
cóir: “justice”. Eatarthu san atá an chóir, “the golden mean/the right thing lies between those two extremes”. I gcóir, “ready, properly equipped”.
cor: “throw, cast; condition, situation”. Pé cor a thabharfadh sé dho féin, “however he looked at it; no matter what he did”, literally “whatever turn he gave himself”.
córtha: “coffer, large chest”, or cófra in GCh. The original spelling is retained here, showing the correct pronounciation, /koːrhə/.
crích: “end, fate; territory, region”, or críoch in GCh, where the historically correct nominative is used.
crith: “trembling”. Crith chos agus lámh, “trembling in all the limbs”, a phrase always given so with lenition on the word cos.
crúb: “hoof”.
cuí: “fitting, proper”. Often combined with cóir, mar ba chuí agus mar ba chóir, “as would be fitting and right”.
cuireadh: “an invitation”, pronounced /kirʹi/.
cuisí: “walker; traveller on foot”, or coisí in GCh. The original spelling here is cuisidhe and the LS edition of Eisirt has cuishí, which seems to show a pronunciation of /ki’ʃiː/, but I would still like to check whether /ko’ʃiː/ is not possible.
cuisle: “vein”, but also “arm, forearm”, with cuislinn in the dative. Pronounced /kuʃlʹi, kuʃlʹiŋʹ/.
cúl: “back of the head”. Ar mo chúlaibh, “behind me”.
cúmparáid: “comparison”, or comparáid in GCh.
damhas: “to dance”, or damhsa in GCh. Dinneen notes that this word is used in Munster to refer to the gambolling or dancing of animals, and says that of humans, rínce is used. However, the word is used of the dancing or skipping around of young children here. Pronounced /daus/.
dea-mhéinn: “goodwill”, or dea-mhéin in GCh. Pronounced /dʹa-vʹe:ŋʹ/.
deinim, déanamh: “to do, make”, or déanaim, déanam in GCh. Déanamh amach, “to hold or claim (in an argument)”.
dridim, dridim: “to get close to, approach, move near”, but often more generally simply “to move”; druidim, druidim in GCh. Dridim amach, “to move away”. Dridim isteach, “to move in closer”.
drom: “back”, or droim in GCh. PUL uses drom (in the nominative and dative) for the actual back of a person or an animal, but druím for more derived usages (druím lámha, “the back of a hand” etc). Pronounced /droum/.
each: “horse, steed”. Pronounced /ɑx/.
eagna: “wisdom”, pronounced /ɑgənə/.
éistim, éisteacht: “to listen; keep silent, hold your tongue”. Note that éist is normally /e:ʃtʹ/, but a byform eist /eʃtʹ/ may also be heard in the phrase eist do bhéal, “hold your tongue”, or as an imperative meaning “hush”.
fé: “under”, or faoi in GCh. Faoi is also found in one passage here.
foláir: “excessive, superfluous”. Ní foláir dom, “I must”. Pronounced /flɑ:rʹ/.
fomorach: “giant”, or fomhórach in GCh. Note that this word properly means “Fomorian”, a mythical race that once conquered Ireland. This word is transcribed in the LS edition of Eisirt as fomarach, whereas fomoraigh was transcribed in the LS edition of Aesop a Tháinig go hÉirinn as fôuruig. PUL consistently writes this word without a lenited m.
fonnmhar: “willing, desirous”. Go fonnmhar, “gladly”. Pronounced /funəvər/.
gabhaim, gabháil: “to go” with many subsidiary meanings. An fharraige ghabháil, “to cross the sea”; see gabháil an t-áth, an abha, in PSD p 503. The past participle is edited as gofa here (“seized, captured”), where the original had gabhtha and GCh has gafa.
gréasaí: “shoemaker, cobbler”. See under gréasaim.
gréasaim, gréasadh: “to decorate, ornament, embroider”, or gréasaím, gréasú in GCh. This word is not given in PSD, but PSD’s entry under gréasaidhe shows that that word, which means “shoemaker, cobbler”, originally meant “embroiderer”.
gríofa: “griffin-like; ferocious”.
guala: “shoulder”, with gualainn in the dative, which form is used for the nominative in GCh.
leathdosaen: “half a dozen”, pronounced /’lʹah-tə’se:n/.
leithead: “width”. Ar leithead, “in width”.
líonaim, líonadh: “to fill”. Do líonadar chuige isteach, “they crowded in around him”.
luch: “mouse”, with the plural luchaidh, where GCh has lucha. Pronounced /lux, luxigʹ/.
meáchaint: “weight”, or meáchan in GCh. Dá mhéid meáchaint atá ’na bhfuil d’eólas agus d’eagna ionatsa, “however deep your knowledge and wisdom”.
méaraíocht: “act of fingering, toying or fiddling with something”, followed by ar.
meathlóir: “weakling, blighted creature”, pronounced /mʹahə’loːrʹ/.
mímheas: “disrespect; disdainful regard”.
míol: “animal, creature”. Míol mór, “whale”, written as one word in the original.
mongrua: “russet-maned”, where mong is the original nominative of a word meaning “mane”, found in GCh as moing and here as muíng. This word would probably be moingrua in GCh. Míol mongrua, “hare”, a translation that agrees with the text in Silva Gadelica. See also PSD under mong-. Pronounced /mouŋg̩̩̩-ruə/.
móráil: “pride, vanity”, pronounced /muə’rɑ:lʹ/.
muíng: “horse’s mane”. Pronounced /miːŋgʹ/.
oineach: “good name, reputation.” Ar ghrá th’oinigh, “for the sake of your honour.” Listed in Ó Dónaill’s dictionary under both eineach and oineach.
ollamh: “readily”, or ullamh in GCh. Go hollamh, “readily”, as with a degree of enthusiasm.
órd: “order, rank, dignity”, with úird in the plural. These would be ord and oird in GhC, but the pronunciation is /oːrd, uːrdʹ/. De réir a n-úird, “by rank, according to their ranks”.
órlach: “inch”. The plural used with numerals is generally órla (cf. sé hórla in PUL’s novel Niamh), but we have naoi n-órlach here, using the singular.
pé: “whichever, whatever”.
rábach: “bold, dashing”. Siúl go rábach, “to walk vigorously”.
réidh: “smooth, even, even-tempered”, but also “done for”. Pronounced /re:gʹ/.
ruathaire: “rover, gadabout”, explained in Foclóir d’Eisirt as originally meaning “a small, loose stone on the road, and hence a small person always running about”.
satlaím, satailt: “to tread”. This word occurs as satlann in the present tense in PUL’s Aesop a Tháinig go hÉirinn, but is generally used,
as here with satlódh in the conditional, in the second conjugation. Pronounced /sɑtə’liːmʹ, sɑtihlʹ/.
scárd: “a terrified look”. Both scárd (masculine) and scáird (feminine) are found in PUL’s works.
scoláire: “scholar, pupil”, pronounced /sklɑ:rʹhi/. AÓL is on record as confirming the h in the pronunciation of this word, which is sometimes written scoláirthe.
seirbhíseach: “servant”, pronounced /ʃerʹi’vʹiːʃəx/.
seochas: “besides, in comparison with”, or seachas. Spelt seachas in the original, but pronounced /ʃoxəs/.
seómra: “room”, pronounced /ʃoːmərə/. I need to confirm this, as IWM and the LS editions of Séadna and Eisirt do not show an epenthetic vowel, whereas the LS edition of An Choróinn Mhuire does.
síth: “peace”.
slua: “crowd”. This word is feminine in PUL’s Irish, but masculine in GCh.
sranng: “string, cord”, or srang in GCh. The dative is edited here is sraíng. Pronounced /srɑuŋg, sri:ŋgʹ/.
srian: “reins of a horse”.
sroisim, sroisiúint: “to reach”, or sroichim, sroicheadh in GCh. This was spelt with -ch in the original, but IWM and CFBB confirm the WM pronunciation is /sroʃimʹ, sro’ʃu:ntʹ/.
stoirm: “storm”, pronounced /storʹimʹ/.
suaithim, suathadh: “to shake, toss about”, or suaithim, suaitheadh in GCh.
tagaim, teacht: “to come”. Impersonally with le, “to be able”, an idiom in which tagann frequently occurs in the form thig: má thig leatsa siúl ar uachtar an uisce ní thig liomsa é ’ dhéanamh, “if you are able to walk on the surface of the water, I can’t”. The imperative, given as tar in the original, which is the form adopted in GCh, is edited here as tair, in line with the general WM pronunciation.
teannta: “prop, support”, but also “a fix, a difficult situation”. Bhí Aodh i dteannta, “Aodh was in an awkward situation”.
tómhaisim, tómhas: “to measure, estimate”. Pronounced /toːʃimʹ, toːs/.
tonn: “wave”, with tonnaibh in the dative plural, given as tonntachaibh in PUL’s An Cleasaidhe. Pronounced /tuːn, tunivʹ, tuːntəxivʹ/.
tútach: “clumsy; crude, botched”.
uachtar: “top, surface”.
uaithne: “green”, or uaine in GCh, pronounced /uənʹhi/. Uaithne, in contrast to glas, refers to artificial green shades.
ucht: “bosom; lap”.

Placenames

Mágh Faithlinn: pronounced /mɑː falʹhiŋʹ/ according to the transcription in LS. I haven’t been able to identify this placename. The genitive is given here as Máighe Faithlinn, which is pronounced the same.
Tráigh na dTréanfhear: apparently a place in Ulster. The Giant’s Causeway on the northern shores of Co. Antrim was known in Irish as Tóchar na dTréanfhear and Tráigh na dTréanfhear may be a variant of this.

Advertisements

About dj1969

at the conservative end of the libertarian spectrum
This entry was posted in Contents, Eisirt. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s